[Reborn Fanfic] : Truth - 6 *END*
posted on 04 Jun 2008 15:55 by felon in Reborn
[Reborn Fanfic] : Truth - 6
Main : 8059
Type : Y (*Warning*)
------------------------------------------------------------------
ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันคือความฝันหรือเปล่า?
เพราะในยามที่เขาตื่นขึ้นมา ห้องก็ว่างเปล่า ไม่มีร่องรอยของสิ่งมีชีวิตอื่นเลย ไม่มีเสียงทุ้มใส ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีแม้แต่ไออุ่นเหลืออยู่
แต่เขาจะทำอะไรได้?
นึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ช่างรวดเร็วและแสนหวาน ประทับอยู่ในใจและร่างกายของเขา
คิดถึงรสจูบที่หวานล้ำก็นึกเขินขึ้นมา...
แต่ก็ช่างเถอะ...
ในเมื่อตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาจะเป็นยังไงต่อไป
ตอนนี้ก็ทนไม่ได้กับความห่างเหินที่ได้รับ
เขาไม่เคยตื่นมาคนเดียวและโดดเดี่ยวแบบนี้มาก่อน
ถึงอยากจะปัดมันออกไปให้พ้นสมอง แต่กลับรวดร้าวอยู่ในใจ ไม่ว่าทำยังไงก็หนีไม่พ้น
ในห้องน้ำก็มีภาพของเมื่อวาน...
ไม่ว่าที่ไหนในห้องนี้ ก็ล้วนแล้วแต่มีภาพเมื่อคืนอยู่เต็มไปหมด
ห้องที่มีแต่เรา...ตอนนี้กลับว่างเปล่าเสียจนรู้สึกได้ว่าเย็นเยียบไปถึงหัวใจ
.
.
ทุกอย่างเป็นไปอย่างที่คิด...
ที่สนามเบสบอลไม่มีร่างสูงอยู่...
ที่ห้องเรียนก็ยังไม่เห็นหน้า
บนดาดฟ้าก็ไม่มีแม้แต่เงา
นี่เขากำลังหวังอะไรอยู่กันแน่นะ?
ควันบุหรี่ลอยขึ้นไปบนฟ้า วันนี้เขาไม่มีอารมณ์อะไรทั้งนั้น ไม่ว่าจะเรียนหรือคุยกับรุ่นที่สิบ
ทุกอย่างมันดูน่าเบื่อไปเสียหมด ทุกสิ่งทุกอย่างขัดตาเขา แทบจะชิงชังทุกอย่างบนโลก
ร่างบางเหยียดยาวบนดาดฟ้า
ลมที่พัดแรงเข้าปะมะตัวเขา นึกอยากขอให้มันช่วยพัดความยุ่งเหยิงออกไปจากใจเขาด้วย
ความเย็นสบายของมันทำให้โกคุเทระหลับตาลง ไม่อยากจะคิดอะไรอีกต่อไปแล้ว
.
.
เป็นความฝันที่บ้าบอสิ้นดี...
ยามาโมโตะจับมือเขาขึ้บประทับกับริมฝีปาก รอยยิ้มจากร่างสูงที่เขาชอบมันนักหนาถูกส่งมาให้พร้อมกับริมฝีปากที่เคลื่อนเข้ามาใกล้ทุกทีๆ
เขาหลับตาลงรอรับสัมผัสนั้น ยอมรับว่าเขาค่อนข้างจะโหยหามันเหลือเิกิน
เวลาเพียงชั่วคืนทำให้เขารู้สึกได้ถึงขนาดนี้
อยากจะอยู่ใกล้ๆ อยากจะสัมผัสความอบอุ่นของคำบอกรัก
"อืม..." โกคุเทระเผยอริมฝีปาก ขยับเปลี่ยนมุมตามที่ร่างสูงนำ ปลายลิ้นตอบสนองร่างสูงเต็มที่เท่าที่ตัวเองจะทำได้
ถึงขนาดเก็บเอามาฝัน...
เขาช่างบ้าสิ้นดี!
เจ้าหัวถั่วนั่นอยู่ไหนก็ไม่รู้! ไม่เจอกันแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็ทำเขาแทบบ้า!
นั่นแหละที่ทำให้เขาโมโหที่สุึด!!!!
"นี่นายหลับจริงรึเปล่าเนี่ย?"
สัมผัสหนักหน่วงที่ริมฝีปากหายไป ทำให้ร่างบางรู้สึกตัว ลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า
"หือ..." เหมือนสติยังกลับมาไม่ครบ เขามองไปรอบๆถึงนึกขึ้นมาได้ว่าตัวเองนอนอยู่บนดาดฟ้า และกำลังจะยันตัวนั่งทันทีที่รู้ว่านอนหนุนตักยามาโมโตะอยู่
"อย่าเพิ่งสิ.." ยามาโมโตะกดไหล่บางให้ลงไปนอนอย่างเดิม "โกรธเหรอ?"
"ปล่อยนะ!" โกคุเทระย่นคิ้ว หงุดหงิดเกินกว่าที่จะรับฟังอะไรทั้งนั้น
"โกรธเหรอ?" ยามาโมโตะฝังจมูกตัวเองบนต้นคอขาว บางที่ยังมีรอยแดงจางๆให้เห็น นั่นทำให้ยามาโมโตะยิ้มออกมา
"ไม่ได้โกรธ" โกคุเทระพยายามดันตัวเองให้หลุดออกจากอ้อมแขนอีกฝ่ายอย่างเต็มที่
"โกหก.." ร่างสูงกระซิบเสียงนิ่มอย่างรู้ทัน กอดร่างบางให้แน่นขึ้นพร้อมกับซุกไซร้แถวซอกคอขาวไม่เลิก "ถ้านายไม่สารภาพออกมา ก็อยู่อย่างนี้ทั้งวันแหละ"
"กล้าดียังไง...อ๊ะ!!" ไหล่บางไหววูบ ลิ้นอุ่นที่ลามไล้คอเขาทำให้ร่างกายปั่นป่วน
"รู้รึเปล่าว่าวันนี้นายไม่ได้หยิบระเบิดติดตัวมาซักอัน... ใจลอยถึงขนาดนั้นเพราะฉันรึเปล่า?" จมูกซนสูดกลิ่นหอมจากต้นคอขึ้นไปยังพวงแก้ม
"ใครบอกนาย...อืม...เจ้าคนหลงตัวเอง..."
ร่างบางคิดในใจว่าตัวเองอาจจะละลายอยูาตรงนี้เลยก็ได้ เขาแพ้สัมผัสแบบนี้เสียแล้ว
รู้ดีว่าร่างกายตัวเองกำลังคาดหวังให้ยามาโมโตะทำมากกว่านี้
"ไม่หลงหรอก ฉันว่าฉันคิดถูกนะ" มือก็เริ่มอยู่ไม่สุกไปด้วย ปลายนิ้วหยอกเล่นกับยอดอกร่างบางผ่านเนื้อผ้าฝ้ายสีขาวอย่างสนุกสนาน
"อ...อย่านะ...ไม่...ตรงนี้.." ไม่ว่าจะต้องการขนาดไหน แต่จะให้ทำบนดาดฟ้าโรงเรียนนี่ก็ช่างเสี่ยงเสียเหลือเกิน
"ต้องตรงนี้เหรอ?" มืออีกข้างปลดซิปกางเกงโกคุเทระลงอย่างช้าๆ
"ไม่..ได้หมายถึง..อย่าง..นั้น.." โกคุเทระตาพร่าเบลอไปชั่วขณะ มือพยายามยั้งอีกฝ่ายเอาไว้ แต่ก็เหมือนกับมือไร้เรี่ยวแรงเสียเหลือเกิน
ยามาโมโตะยิ้มอย่างเข้าใจ
อันที่จริงเขาก็รู้ดีอยู่แล้วว่าที่ตรงนี้มันไม่เหมาะสมขนาดไหน
ถ้าใครเปิดมาเจอเข้าคงไม่สนุกแน่ๆ
การที่จะให้คนอื่นมาเห็นสีหน้าแบบนั้นของโกคุเทระ เขายอมไม่ได้
"แต่ว่า...นายเป็นถึงขนาดนี้แล้ว..."
สายตามองร่างบางที่ระทวยในอ้อมกอดเขา เห็นแล้วก็แทบจะคลั่งเสียให้ได้
เขาไม่น่าหยอกเล่นถึงขนาดนี้เลย!!!
ดวงตามีเขียวเข้มฉ่ำเยิ้มเหลือบขึ้นมองเขา เขาจะตั้งสติอยู่ได้ยังไง!!
"ทำสิ..."
ยามาโมโตะเบิกตากว้าง มองคนในอ้อมกอดเหมือนไม่เคยเห็นมาก่อน
"อะไรนะ?"
"ทำ...พร้อมกันนะ.." โกคุเทระยันตัวขึ้นพิงยามาโมโตะให้ถนัดมากขึ้น อดไม่ได้ที่จะเบียดสะโพกเข้าหา
ยามาโมโตะรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนที่โง่ที่สุดในโลก
ตอนนี้เขาไม่แม้จะแต่เข้าใจประโยคที่โกคุเทระพูดแม้แต่น้อย ทำได้แต่นั่งเป็นหินเบิกตากว้างอยู่อย่างนั้น
ร่างบางหันหน้าเข้าหายามาโมโตะ ปลดซิปกางเกงอีกฝ่ายก่อนจะ้มือกระตุ้นแก่นกาย
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายนั่งเหวอ จึงจับมืออีกฝ่ายมาทำให้ตัวเขาบ้าง
"ทำ..พร้อมกัน..." โกคุเทระพูดด้วยเสียงอ่อนระโหย อยากได้อะไรที่มากกว่ามือ แต่ก็ทำไม่ได้ "อา..."
.
.
"ไม่ได้จะทิ้งนายไปเลยนะ แต่ลืมไปว่าต้องไปรับปลาที่สั่งไว้ที่ตลาดให้พ่อน่ะสิ ก็เลยต้องตื่นแต่เช้าไปเอา ขากลับก็ว่าจะแวะหานาย แต่ฉันฉันก็มีกลิ่นคาวปลาเต็มไปหมด กลับบ้านไปก็อาบน้ำแล้วก็รีบออกมาเลยเนี่ย"
โกคุเทระนั่งพิงร่างสูงเกยศีรษะกับไหล่หนา
"อือฮึ"
"เพราะงั้นก็หายโกรธได้แล้วนะ" ยามาโมโตะสูดกลิ่นแชมพูจากเรือนผมสีเงิน อ้อมแขนตะคองกอดร่างบางเอาไว้หลวมๆ
"ไม่ได้โกรธอะไรนี่" โกคุเทระพูดเสียงเย็นชา ทำหน้าตาราวกับว่าก่อนหน้านี้เขาไม่รู้สึกรู้สาอะไร
ร่างสูงรู้ดีว่า โกคุเทระไม่ได้คิดอย่างที่แสดงออกมาให้เขาเห็น
"อยากให้นายเชื่ออยู่อย่างนึง นั่นคือ ฉันไม่มีวันจะทิ้งนายไปไหนอย่างแน่นอน" ยามาโมโตะส่งยิ้มให้กับหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อ
"สักวันก็ต้องจากกันอยู่ดี" โกคุเทระพูดเบี่ยงไปในแง่ร้าย เขาได้ยินเสียงยามาโมโตะหัวเราะในลำคอ
"ถ้าในกรณีที่เลิกกัน มันต้องเริ่มจากนาย ไม่ใช่ฉัน" ยามาโมโตะอดไม่ได้ที่จะเข้าคลอเคลียหลังใบหูขาว "เพราะฉันไม่มีวันจะบอกเลิกนายเด็ดขาด ไม่มีวันห่างจากนายเด็ดขาด"
"ถ้าตายล่ะ?"
โกคุเทระรู้ดีว่าคำพูดของยามาโมโตะหนักแน่นขนาดไหน แต่โลกนี้ไม่มีคำว่า "ตลอดไป" สำหรับใครทั้งนั้น
"ยากจังแฮะ..." ยามาโมโตะหัวเราะ "อยากจะใช้ตัวเองปกป้องนายไว้ แต่กลัวว่าถ้าฉันตายก่อนนายก็คงจะเหงา ซึ่งฉันยอมให้นายเหงาไม่ได้หรอก แต่ว่านะ...ถ้านายตายก่อน ฉันก็แทบขาดใจเหมือนกัน..."
"เชิญแกตายไปก่อนเลย เพราะฉันจะไปคบคนใหม่ไง" โกคุเทระเอานิ้วจิ้มคาง ส่งสายตาบอกไปว่า 'อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลย เจ้าบ้าเบสบอล'
"ถ้านายมีความสุขก็คงดีนะ ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะก็..."
โกคุเทระยันตัวจากอ้อมกอด หันไปมองหน้าคนพูดด้วยคิ้วที่ขมวดมุ่น
"บอกเอาไว้เลยนะ เจ้าโง่!" โกคุเทระสบตาสีน้ำตาลเข้มอย่างตรงไปตรงมา "ห้ามทิ้งฉัน! ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น!!"
เท่านี้ ยามาโมโตะก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา
"เฮ้!! นายเข้าใจรึเปล่า!!!" โกคุเทระตามโวย ใบหน้าแดงจนถึงใบหน้า อดไม่ได้ที่จะฟาดมือกับไหล่หนาที่สั่นด้วยความขำ
วงแขนกว้างเข้าโอบรอบเอวบางอีกครั้ง มือกดท้ายทอยอีกฝ่ายให้ก้มลงมาสบตากับเขา
"อยู่พิสูจน์คำพูดของฉันก็แล้วกันนะ"
"เออ!! ถ้าทำไมได้จะทำให้สาบสูญไปเลย!!" โกคุเลยว่าเสียงดังก่อนจะโน้มตัวลงครอบครองริมฝีปากหยักยิ้มระรื่นนั้น
อา....
เขาคงถอนตัวไม่ขึ้นแล้วจริงๆ...
- END -
talk :
รอกันเป็นเดือนเลยทีเดียว (ฮา)
แหม่ ก็อะไรๆมันก็วุ่นๆ แถมยังกระโดดไปคิดฟิคคู่อื่นอีกแน่ะ
บวกกับเมื่อวานฝันไม่ค่อยดี วันนี้เลยต้องเอาลงสักทีแล้ว
ขอเล่าเรื่องความฝันสักนิด คันปากยิบๆๆ
ฝันถึง 8018 ...
พระแม่ย้อย!!!!!!
ตูขอแบนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน
แล้วมันฝันเป็นฉากๆๆๆๆๆเลยเว้ยยยยยยยยย อ๊ากกกกกกกกก
เอาโกคุกรูคืนม๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
ฝันว่า 18 อยู่บนดาดฟ้า แล้วยามะเดินขึ้นไปพอดี ทั้งคู่คุยกันถูกคอ
นั่นยังเฉยๆ จนกระทั่ง...80จับท้ายทอยฮิบาริให้เงยหน้าขึ้นไปรับจูบ!!!!
บัดซบ!!!!!
ฮิบาริหน้าแดงอีก เวรเลยทีนี้ (ดีโง่ แกอยู่หนายยยยยยยย มารับเมียแกไปเลยยยยยยยยยย)
อยากจะเดินไปห้าม แต่ขยับไม่ได้ (ถ้ามีอะไรแถวนั้น ขอสาบานว่าจะเอาเขวี้ยงหัวอียามะในความฝันเลย!!!)
มันจูบแบบดีปๆ แล้วไอ้หน้าโง่นั่นมันก็เหลือบตามามองล่อนแล้วยิ้ม!!!
หนอยยยยย แกเย้ยเรอะ!!!! ขอให้โกคุแม่มนอกใจไปกะแกมม่าเลย!!!! ย๊ากกกกกกกกกกกกก
แล้วยามะก็โอบเอวบางๆก่อนจะหลบทอนฟาที่หมายจะฟาดเข้าปาก เสียดายที่ไม่โดน
ทั้งคู่ก็เดินไปอีกทาง
แล้วล่อนก็ตื่น...
เลยตั้งมั่นไว้ว่าวันนี้จะต้องลงให้ได้!!
โว๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
แง่งๆๆๆๆๆ
/เดินจากไป
ยังไงก็ขอบคุณที่ตาม(รอ)อ่านกันนะคะ ^^
edit @ 4 Jun 2008 17:15:28 by 『 F. 』
