SHINee

[Shinee Fanfic]: My Name

posted on 08 Dec 2010 21:59 by felon in SHINee
เนื่องจากเป็นเมนชเว มินโฮ
นี่ก็ล่วงเข้าวันเกิดมันแล้ว เลยอัพอะไรเป็นของขวัญซะหน่อย
 
 
หวังว่าจะไม่ก่อให้เกิดดราม่าใดๆ
 
 
เพราะเรารักมาก ก็ด่ามากค่ะ ฮิ ฮิ
 
 
 
หมายเหตุ : ฟิคนี้เป็นฟิค Y หากคุณอ่านบรรทัดนี้แล้วไม่เข้าใจหรือรับไม่ได้ เชิญคลิกที่ปุ่มแดงกากบาทมุมขวาบนเลยค่ะ
 
 
 
 
(ก็ลงในนี้จนได้อ่ะ ฟิคชายนี่เนี่ยยยยยยยย)

 
 
 
 
*******************************
 
 
 
[Shinee Fanfic]: My Name
Main: HoOn
Rate: PG-15
Attention: Onew's Side
Author’s note: ไม่ได้อ้างอิงจากสถานการณ์จริงใดๆ คนแต่งเพ้อเองทั้งหมดค่ะ ใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะ ♥
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


เชื่อไหมครับ?

ว่าแค่คำเรียกชื่อที่สุดแสนจะธรรมดาและได้ยินมาเกือบทั้งชีวิต สามารถทำให้หัวใจทำงานหนักผิดปกติได้...


 
 
 
"อนยู‼"

เสียงเรียกพร้อมแรงกระชากผ้านวมอันแสนอุ่นแถมด้วยมือที่ฟาดเข้าที่หน้าท้องของผมทำให้ผมต้องลืมตามองอย่างเกียจคร้าน คนปลุกผมยังคงยืนเท้าเอวจ้องไม่เดินไปไหน สุดท้ายผมจำต้องลุกขึ้นมานั่งทั้งๆที่กายละเอียดผมล้มตัวลงไปนอนต่อเป็นที่เรียบร้อยไปตั้งนานแล้ว

"รู้ไหมว่ามันกี่โมงแล้ว? ฮยองจะนอนทั้งวันเลยรึไง?"

เสียงคิบอมทำผมปวดหัวจี๊ดขึ้นมา แต่บ่นไม่ได้ เดี๋ยวจะโดนบ่นคืนจนไม่ต้องไปทำอะไรพอดี

"กี่โมงแล้ว?" ผมถามพร้อมหาวหวอด

เมื่อคืนผมกลับดึกมาก อัดรายการวิทยุว่าเหนื่อยแล้ว ตอนออกมายังโดนพี่ๆทีมงานลากไปกินมื้อดึกพ่วงคาราโอเกะกันต่ออีก จะขอกลับก่อนก็โดนรั้งตัว พี่ชเวจินก็ติดไปรับจงฮยอนก่อนเสียอย่างนั้น ผมจึงได้เหยียบหอพักราวๆเกือบตีสอง เหนื่อยจนไม่รู้ตัวว่าอาบน้ำก่อนนอนรึเปล่า แต่เดาจากที่ตื่นมาชุดผมไม่ใช่ที่ใส่เมื่อวานเลยคิดว่าน่าจะอาบแล้วมั้ง... ความทรงจำเมื่อคืนกลวงโบ๋มากจนน่าสงสัยว่าผมเดินเข้าห้องนอนมายังไง ผมเหนื่อยและเพลียมากจริงๆ

"บ่ายโมงกว่าแล้วฮยอง ข้าวเช้าบวกข้าวเที่ยงตั้งอืดอยู่ที่โต๊ะแน่ะ" สมเป็นคิบอมน้องรักของวงจริงๆ...

 
 
 
เฮ้ย‼ ว่าแต่กี่โมงแล้วนะ‼‼
 
 
 
 
ผมลุกพรวดพราดเข้าห้องน้ำ ไม่วายสะดุดขาตัวเองหน้าเกือบทิ่ม เสียงคิบอมพูดไล่หลังผมบอกตารางงานที่ว่างโล่งยันสองทุ่ม ประหนึ่งจะถามว่าผมจะรีบไปไหน...

วันนี้ผมมีนัดกับตัวเองครับ...ตั้งแต่ตอนสิบโมงครึ่ง... แต่ผมตื่นสายทำให้ตัวเองเลทเสียอย่างนั้น‼ ผมจะนัดกับตัวเองสำเร็จบ้างมั้ยเนี่ย ที่ผ่านๆมาก็ผิดนัดกับตัวเองไปสามครั้งถ้วนแล้วครับ(89% เพราะความชิลล์เกินเหตุของผมเอง) วันนี้ยังไงๆก็ไม่ยอมผิดนัดเด็ดขาด แถมมีเวลาถึงแค่ตอนทุ่มกว่าเองด้วยก่อนพี่ชเวจินจะเฉ่งผม อ่ากกกกก ผมอยากโวยวาย ทำไมมือถือมันไม่ยอมปลุกผมวะครับ(ลืมตั้งน่ะสิ) แล้วทำไมคีย์เพิ่งมาปลุกผมตอนนี้(ก็ไม่ได้บอกให้ปลุกเร็วเองอีก) โอยยยยย ผมอยากแยกร่างงงงงง

"อนยู แกรีบไปไหนอ่ะ?"

ผมหรี่ตามองเพื่อนที่เพิ่งกลับมาหมาดๆ เสื้อโค้ทหลายชั้นทำให้เพื่อนผมดูหล่อ...และเตี้ยพอๆกัน

"เดี๋ยวค่อยคุยนะจงฮยอน รีบมากเลย ฮืออออออออ"

"รีบ? ไปไหนวะ?" โว๊ะ‼ เพิ่งจะบอกว่ารีบ ยังจะมาชวนคุยอีก จงฮยอนเหลือบมองตารางงานรวมที่บอร์ดก่อนจะหันมามองหน้าผมอีกที "ว่างยันสองทุ่มเลยนี่ หรือว่านัดกับใครไว้?"

"นัดกับตัวเองไว้ และเลทมาหลายชั่วโมงแล้ว‼ คิม จงฮยอน‼ อย่าขวางประตู‼" ผมโวยวาย และเพื่อนผมก็เอามือยันขวางประตูไว้เต็มที่....แหม....มันน่า.......

จงฮยอนถอนหายใจยาว "ไหนแกบอกดิ๊ ว่านัดตัวเองแล้วเลทเนี่ย จะโดนตัวเองโกรธเหรอวะ?"

"ไว้กลับมาค่อยคุยได้มั้ย? รีบมากเลยจงงงงงงงงงงงงงงงง" ผมเขย่ามันไม่ยั้ง นอกจากมันจะไม่หลบแล้ว มันยังยิ้มแปลกๆให้ผมอีกตะาหก

"อนยู......อนยู.....อนยู...." จะเรียกทำไมนักหนา‼ ยังจะมาทำตารู้ทันอีกแน่ะ รู้ทันอะไรวะ อย่ามารู้ล้ำหน้านะเว้ย "อนยู~ นัดกับใครไว้ก็บอกมาเหอะ สัญญาว่าจะไม่แซว"

ตอแหล‼ คนอย่างคิม จงฮยอนน่ะนะจะไม่แซว? บอกว่ามันสูงขึ้นยังจะน่าเชื่อกว่าเลย‼

"ประเด็นคือนัดกับตัวเองไว้จริงๆ แล้วมันจะเลทมากกว่านี้ถ้าแกไม่หลบ" ผมงอแงใส่ จงฮยอนไม่สนใจ แต่กลับหันไปมองตารางงานรวมไล่สายตาสักพักก่อนจะเอามือมายันหน้าผม

"รีบกลับมาให้ทันละกัน เดทกับตัวเองให้สนุกนะ"

ผมได้ยินมันอวยพรไกลๆ เพราะรีบวิ่งไปกดลิฟต์พร้อมมองนาฬิกาข้อมือ......ที่ลืมใส่มา..... เอาเถอะ ดูจากมือถือแทนก็ได้....





'อนยูฮยอง...'


ผมสะดุ้งพร้อมกับมองไปรอบๆตัว ผมเหม่อจนเดินเลยร้านที่หมายตาไว้ซะแล้วสิ เลยต้องเดินถอยไปวนหาเพราะที่จริงก็ไม่ได้จำแม่นถึงตำแหน่งที่ตั้งของร้าน เคยมาแค่ครั้งเดียวเอง จะไปจำได้ไง... แล้วคนจะเยอะไปไหน ที่ขนาดไม่ใช่วันหยุด ทำไมคนเยอะแบบนี้นะ... ผมตีหน้ามึนมองกราดๆหาร้านจนเจอ ดีจังที่ผมไม่หลงไปไกลกว่านี้ ไม่งั้นคงเสียเวลาแย่...

ที่แย่จริงๆที่คือยืนอยู่หน้าร้านเกือบครึ่งชั่วโมงด้วยความที่ไม่รู้จะซื้ออะไรดี หัวกลวงจริงๆครับจังหวะนี้ หรือผมพลาดเองที่คิดว่ามาร้านเดิมแล้วจะได้อะไรใหม่ๆ


ตอนนั้นผมไม่น่ารีบให้เลยจริงๆ...เนื่องในโอกาสบ้าบออะไรก็ไม่รู้ ให้ตายสิ.....พอถึงวันที่ควรจะให้จริงๆ...ก็ดันกลวงโบ๋...

ระหว่างที่ยืนหมาหงอยอยู่หน้าร้าน โทรศัพท์ผมก็ดังขึ้น เล่นเอาสะดุ้งหัวชนกระจกร้านเลย อูย....

อ๊ะ~ แทมินน้อยของผมโทรมา~

"อนยูฮยองงงงงงงงงง" ลากเสียงหวานมาเชียว "อนยูฮยองอยู่ไหนฮะ? ไหนบอกจะรอเล่นเกมกับผมไง?"

"อ่าาาาาา" ไม่ได้ลืมครับ แต่ตื่นสาย ทำให้อะไรอะไรเลทไปหมด "แทมินนี่ พี่จะรีบกลับนะจะไปเล่นด้วยแน่ๆ"

"ฮยองอยู่ไหนฮะ? เสียงดังจังเลย ไปเที่ยวคนเดียวไม่ยอมชวนแทมินเลยนะฮะ~" เจอประโยคแบบนี้พร้อมเสียงน้อยใจหน่อยๆ ผมพูดไม่ออกเลยทีเดียว "อ๊ะ~ กลับมาเร็วจังฮยอง ก่อนกำหนดนี่? ...เหรอฮะ.. แป๊บนะ ผมคุยกับอนยูฮยองก่อน..ฮัลโหลอนยูฮยอง~"

"ครับๆ ว่าไงแทมิน~?"

"เมื่อกี้มินโฮฮยองกลับมาล่ะ ทั้งๆที่ตามตารางกลับสามสี่ทุ่มแท้ๆ ไม่รู้ว่าแวะมาเอาของรึเปล่า หายเข้าห้องเงียบไปเลย เห็นคีย์ฮยองตามเข้าไปแล้ว ผมไปดูหน่อยดีกว่า ...แล้วก็อนยูฮยองฮะ~~"

"ครับแทมิน~?" แหม ได้ยินเสียงแบบนี้อนยูยิ้มแก้มปริไม่ได้ครับ

"ซื้อของฝากมาให้แทมินด้วยนะ แทมินอยากกินเค้กเทรามิสึอร่อยๆ นะฮะ~" ช่างอ้อนจริงเชียว วิธีลากเสียงตอนท้ายนิดๆแบบนี้แหละ ทำผมใจอ่อนทุกที "นะฮะอนยูฮยอง~ อนยูฮยอง~"

"รับทราบ เดี๋ยวขากลับพี่ซื้อให้นะ~" ผมตอบแบบกลั้วหัวเราะ ขืนพาแทมินมาเดินด้วย รับรองว่าได้แต่ของแทมินกลับไปแหงๆ

"ฮยอง..."

"‼"

อะไร‼ อยู่ๆแทมินก็เสียงต่ำมาอย่างห้าว‼ เกิดอะไรขึ้น‼ แทมินกินอะไรติดคอรึเปล่า?‼

"ฮยอง...อยู่ข้างนอกเหรอ?"

".....‼"

"อนยูฮยอง?"

ขอเวลาตกใจหน่อยได้มั้ย‼ อยู่ๆก็แย่งน้องแทมินพูดเนี่ย ชื่อเสียงเรียงนามก็ไม่บอก ปล่อยให้ผมตกใจนึกว่าอยู่ๆแทมินเสียงเปลี่ยน วงเรามีปัญหาใหญ่แน่ๆ ....แล้วมาอย่างนิ่ง‼ ตกใจบ้างอะไรบ้าง‼ ตกใจนะ‼ ฮือ‼ คราวหลังแนะนำตัวก่อนพูดสายหน่อยเป็นไงครับ‼

"เอ้อ...ตกใจหมด..." ผมพูดแบบยังตกใจไม่หาย ได้ยินเสียงหัวเราะจากปลายสายเบาๆ "มีอะไรเหรอมินโฮ?"

"เปล่า...ผมคิดว่า...เอ่อ...ผมสงสัยว่าฮยองไปไหน เพราะเห็นตารางงานว่างยันสองทุ่ม"

"ก็มาเดินเล่นเฉยๆแหละ นายเองเหอะทำไมกลับเร็ว? ไหนว่ากลับสามทุ่มไง? หรือว่าลืมอะไรรึเปล่า?" แต่อย่างมินโฮนี่ไม่น่าจะลืมอะไรนะ....รึเปล่า?

"ไม่ได้ลืมอะไรหรอก...พอดีว่าทางนั้นเค้าเปลี่ยนตารางเวลากระทันหัน ผมเลย...คิดว่ารีบกลับดีกว่า...แล้วจะรีบกลับมารึเปล่า?"

ทำไมนะ...มินโฮถึงไม่พูดแบบมีหางเสียงกับผม ทั้งๆที่ตอนเข้ามาช่วงแรกๆยัง 'อนยูฮยองฮะ' อยู่เลย แล้วสักพักก็เป็น 'ครับ' จนตอนนี้ไร้หางเสียงไปซะแล้ว ถึงแม้จะขี้อ้อนมากกว่าเดิมก็เหอะ พอฟังห้วนๆแบบนี้หลังจากที่ได้ฟังเสียงอ้อนนิดๆน่ารักๆแบบนั้นมาก็รู้สึกขัดอารมณ์ดีชะมัด

"ก็อีกสักพักใหญ่ๆแหละ มีอะไรกับพี่รึเปล่า?"

"ผมไปหาพี่ได้มั้ย?"

"ไม่ได้ วันนี้พี่นัดกับตัวเองไว้แล้ว"

"นะ....พี่อนยู..."

"......อึก..." ทำอะไรไม่ถูกครับเจอไม้นี้เข้าไป เสียงก็ไม่ได้อ้อนอะไรนะ เรียบๆเหมือนเดิมนั่นแหละ แต่ไหงมันส่งผลมากกว่าชาวบ้านเค้าก็ไม่รู้ ไม่เอาล่ะ ผมจะใจแข็ง‼

"ผมล้อเล่นนะ เที่ยวให้สนุกนะอนยูฮยอง..."

แล้วอีกฝ่ายก็ตัดสายไป ผมมองมือถืออย่างงงๆนิดหน่อยก่อนจะพาตัวเองเดินหาร้านเค้กเพื่อซื้อเป็นของฝากให้แทมิน (หวังเป็นอย่างยิ่งว่าผมคงจะไม่ทำเละไปก่อนถึงมือน้องนะ....)

พออยู่หน้าร้านเค้ก สั่งของให้แทมินเสร็จก็ยืนจ้องเค้กที่หน้าอัดแน่นด้วยสตอเบอร์รี่ อดถอนหายใจไม่ได้ ทำไมเค้กมันต้องเป็นของเบสิคด้วยนะ ช่วงวันเกิดคงกินกันเอียนเลยมั้ง...ก็ซื้อไม่ได้น่ะแหละ ยังไงก็ได้กินจากตามรายการอยู่แล้วนี่นา..... แต่บราวนี่ร้านนี้น่ากินชะมัด เลยซื้อให้ตัวเองสองชิ้นถ้วนเป็นรางวัลความขยัน




 
 
 
 
 
 
สุดท้ายแล้ว ของที่ติดมือผมก็มีแค่เค้กเทรามิสึของแทมินและบราวนี่ของผมเอง ผมยืนอยู่หน้าประตูอย่างรู้สึกเซ็งตัวเองเป็นอย่างมาก เป็นการออกไปเตร่ที่ไร้ค่าจริงๆ เวลาก็ไม่มีแล้ว...

คนที่เปิดประตูออกมาเจอผมคือจงฮยอน มันเงยหน้ามองผม แล้วปิดประตูใส่................เฮ้ย...แบบนี้มันกวนประสาทกันเห็นๆ‼

"คิม จงฮยอน‼" ผมตะโกนเรียกชื่อ "ทำแบบนี้หมายความว่าไงห๊ะ‼"

แล้วประตูที่ปิดสนิทอยู่ด้านหน้าผมก็เปิดออกอีกครั้ง เพียงแต่คราวนี้มันเดาได้ตั้งแต่เงาทะมึน สูงๆแบบนี้ไม่ใช่เพื่อนซี้ผมแน่นอน

"อนยูฮยอง?" สีหน้านั้นแปลกใจติดหน่อย ตาโตๆนั่นเหลือบไปมองด้านหลังตัวเองอย่างงงๆแล้วหันมาสบตาผม "กลับมาเร็วจัง..."

ไม่เร็วนะ ที่มันได้เวลาที่พี่ชเวจินจะมารับอยู่แล้ว แถมกลับมามือเปล่าอีก ฮืออออออออออออออออออออออ

"อนยูฮยอง รีบเข้ามาเปลี่ยนเสื้อผ้าได้แล้ว เห็นมั้ยว่ามันเหลือแค่สิบนาที??" เสียงคีย์ดังแหวอยู่ในบ้าน ฮืออออออออ ไม่มีเวลาแล้วด้วยยยยย

"เร็วอนยูฮยอง...เดี๋ยวไม่ทัน พี่ชเวจินบ่นแหงๆ" ผมมองหน้าคนที่ลากผมเข้าไปในบ้าน มืออุ่นจัดนั้นจับประสานกับมือของผม "อนยูฮยอง..."

หน้าอกผมสั่นอยู่รึเปล่า? แรงกระแทกจากด้านในทำให้หัวใจผมหลุดมากองที่พื้นแล้วรึยังนะ? หูผมได้ยินเสียงวนๆชื่อตัวเองอยู่แบบนั้น มือที่จับอยู่บีบมือผมเบาๆให้ได้สติ

"เล่นอะไรกัน‼ สิบนาทีนะไม่ใช่ครึ่งชั่วโมง" เสียงคีย์ทำให้ผมชักมือกลับมาได้พร้อมวิ่งรี่ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าโดยเกือบถือเค้กเข้าห้องนอนไปด้วยถ้าคีย์ไม่คว้ามันไปวางไว้ที่โต๊ะเสียก่อน



 
 
 
 
ห้าทุ่มสี่สิบห้านาที...

ผมยืนอยู่หน้าที่พักแบบเซ็งตัวเอง ผมรีบกลับโดยไม่ได้ไปกินต่อที่ไหน แต่พอคิดอีกทีก็ไม่รู้จะรีบกลับมาทำไมเห็นข้างในปิดไฟกันเงียบเดินเดาว่าคงยังไม่มีใครกลับมา หรืออาจจะอยู่กันที่ห้องซ้อมรึเปล่าก็ไม่แน่ใจนัก เอาเถอะ....เดินไปห้องซ้อมก็ได้...

 
 
ห้าทุ่มห้าสิบห้านาที...
ผมยังไม่ได้เดินไปห้องซ้อมเลย มัวแต่เหม่อลอยเดินวนไปมาอยู่เนี่ยแหละ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ก็ไม่รู้‼ นี่ถ้านัดเซอร์ไพรส์ขึ้นมาจริงๆ ผมจะเป็นคนเดียวที่พลาดรึเปล่า?? นอกจากไม่มีอะไรให้แล้วยังจะพลาดงานอีกงั้นเหรอ โดดน้ำตายเลยดีกว่ามั้ย ฮือออออออออออออออออออออ


 
 
"อนยูฮยอง?"

ผมรู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่า...เสียงดังขึ้นจากด้านหลังทำผมตกใจก็จริง แต่ผมช็อคเพราะจำได้ว่าเป็นเสียงใครมากกว่า ตอนนี้มีธนูเสียบกระดาษมีข้อความว่า 'ผิด' ตัวใหญ่ๆทิ่มหน้าผมอยู่จนไม่อยากหันไปเผชิญหน้าเจ้าตัวเลยจริงๆ

"จะรีบไปไหน? ทางก็มืด เดี๋ยวก็ได้สะดุดล้มหรอก" มือใหญ่นั้นรั้งต้นแขนผมให้อยู่ห่างๆบันไดทางลง "พี่เพิ่งกลับมาเหรอ?"

"อ..อื้อ..."

"ผมก็เหมือนกัน....สงสัยคนอื่นๆอยู่ที่ห้องซ้อมแหงๆ นี่พี่จะไปห้องซ้อมรึเปล่า?"

"อ...เอ้อ...ใช่...."

"พี่เจ็บตรงไหนรึเปล่า? ทำไมเงียบ?" อยู่ๆคิ้วนั่นก็ขมวดจนแทบชนกัน ถามผมด้วยเสียงซีเรียส

"เอ้อ...เปล่า โทษที พี่แค่ตกใจ ไม่คิดว่าจะได้เจอนายน่ะ" ผมตอบตามตรง ใบหน้านั้นยิ้มน้อยๆให้ผม ทำไม...ผมถึงได้เห็นหน้าอีกฝ่ายชัดในความมืดแบบนี้นะ...

"พี่ไม่อยากเจอผมเหรอ?" น้ำเสียงนั้นติดขำเพราะรอยยิ้มที่มุมปากนั้น "หรือว่าพี่มารอเจอผมล่ะ?"

"เอ้อ....คือ......พี่ไม่ได้คิดอะไรเลยอ่ะ กลับมาไม่เห็นใครเลยว่าจะไปห้องซ้อม"

"เหรอ" ใบหน้านั้นยังยิ้มอยู่จนผมไม่สามารถทนมองมันได้ ราวกับว่าถ้าผมมองนานเกินสิบวินาที หัวใจผมคงจะวายตายมันตรงนี้

ผมบอกไม่ถูกว่ารู้สึกยังไง...

ตามสไตล์แล้ว คงมีเซอร์ไพรส์ไม่ที่บ้านก็ห้องซ้อม ผมก็รู้แหละ แต่ว่ามันก็เป็นความรู้สึกที่อยากเจอ... อยากเจอโดยไม่มีคนอื่นอยู่ด้วยแบบนี้ มันก็ดีเหมือนกันนะ ผมคงรู้สึกดีกว่านี้ถ้าผมมีของขวัญสักชิ้น ไม่ใช่มือเปล่าแบบนี้... หรือผมควรจะยกบราวนี่ร้านโปรดของผมให้มินโฮชิ้นนึงเป็นของขวัญ?




.........ช่างเถอะ ไม่เข้าท่าเอาซะเลย....




มินโฮเพยิดหน้าเหมือนจะบอกให้เดินไปห้องซ้อมพร้อมกัน มือใหญ่นั้นจับมือผมเดินลงบันไดไปด้วยกัน....เสี้ยวหน้าด้านข้างที่ผมเห็นแลดูติดจะอมยิ้มหน่อยๆ คงพอจะเดาได้สินะว่ามีอะไรรออยู่ที่ห้องนั้น...

"อนยูฮยอง..."

"ห....ห๊ะ??"

"เหม่อจังเลย พี่เป็นอะไรรึเปล่า?" ผมส่ายหน้ารัวๆเป็นคำตอบ มินโฮยิ้มรับ "พี่จะเข้าไปก่อนมั้ย เดี๋ยวผมไปเดินเล่นก่อนแหละ สักพักค่อยตามเข้าไปนะ"

ผมหยุดอยู่ที่บันไดขั้นสุดท้าย... "มินโฮ.."

ร่างสูงเพียงหันมาแล้วยิ้มติดที่มุมปาก ทำให้ผมอดที่จะยิ้มตามไปด้วยไม่ได้


"สุขสันต์วันเกิดนะ..."


ร่างตรงหน้าผมเหมือนจะอึ้งไปชั่วครู่ก่อนจะยกหลังมือขึ้นมาปิดไปซะครึ่งหน้า เขาเลี่ยงไม่สบตาแล้วพูดออกมาเบาๆ "ขอบคุณนะ...อนยูฮยอง..."

"ขอโทษนะ...ไม่มีอะไรจะให้เป็นของขวัญได้เลยจริงๆ" ผมพูดเสียงหงอย

"ไม่เป็นไรหรอก..."

"เอาบราวนี่มั้ย? พี่ยกให้ชิ้นนึง" นี่ผมพูดจริงนะ นึกอะไรไม่ออกแล้วจริงๆ

"ไม่เอาหรอก" มินโฮหัวเราะ เงยหน้ามองผมที่อยู่บันไดขั้นสูงกว่า อืม...ความรู้สึกที่มองมินโฮจากมุมสูงกว่ามันเป็นแบบนี้นี่เอง "ถือว่าให้ล่วงหน้ามาแล้วก็ได้"

เจ้าตัวยื่นข้อมือมาอวดสร้อยเงินเส้นเล็กนั่น โอย...ไม่เอา...อยู่ๆหน้าก็ร้อนขึ้นมาเสียอย่างนั้น

"เอ้อ...จะดีเหรอ?"

"อื้อ ไม่เป็นไรหรอก แค่นี้ผมก็ดีใจแล้ว"

รอยยิ้มที่เหมือนเด็กๆนั่นดึงสายตาผมไปได้ทุกที เสียงหัวเราะจางลงพร้อมกับระยะห่างร่นเข้าหากันเรื่อยๆ ฝ่ามืออุ่นข้างนึงประสานกับมือของผม อีกข้างเลื่อนขึ้นมาประคองใบหน้าของผมช้าๆ...




ผมก็ไม่รู้ว่าแรงดึงดูดพวกนี้เกิดขึ้นได้ยังไง....

ราวกับผมพยายามโน้มตัวลงเพื่อฟังเสียงทุ้มต่ำนั่นเรียกชื่อของผม...


"จินกิ...."


ปลายจมูกของเราชนกันอย่างเชื่องช้า ใบหน้านั้นเอียงเล็กน้อยแล้วค่อยๆประทับริมฝีปาก...


ผมจำไม่ได้ว่ามันนานแค่ไหน...
แต่มันนานแสนนานในความรู้สึกนี้...


"ขอบคุณสำหรับของขวัญ...ที่เป็นของผมคนเดียว...."


"อื้อ...happy birthday, Minho"







-----------------------------------------



"เมื่อไหร่พวกแม่งจะเข้ามาวะ...เที่ยงคืนกว่าแล้ว" จงฮยอนมองนาฬิกาข้อมือล้วพาเครียด "หรือว่าอนยูไปตามหาของขวัญอยู่วะ??"

"ผมไปตามดีกว่า เผื่ออนยูฮยองเจอดักกลางทางอ่ะ‼" แทมินรุดไปหน้าห้อง ติดที่คีย์รั้งไว้ได้ทัน

"เอาน่า...เดี๋ยวพวกมันก็มา....ใจเย็นแทมิน..."

"แต่...คีย์ฮยองฮะ...ผม..."

"ฉันย่องออกไปเอง‼" สุดท้าย จงฮยอนก็เสนอตัวพร้อมย่องออกไปอย่างว่องไว



อย่าให้จงฮยอนเซดเลย เดี๋ยวจะหาว่าไม่รักเพื่อน.....

"นี่พวกมึงจะเข้าห้องซ้อมพรุ่งนี้เช้าเลยมั้ย?" จงฮยอนยืนมองคนสองคนที่เหมือนจะเดินเอื่อยๆมาทางห้องซ้อม น่าจะใช้ความเร็วราว 1เมตรต่อ2วัน "คือ...กูว่าละว่าแม่งต้องเป็นงี้"

"จงฮยอน...กูเปล่า..." อนยูชิงพูดก่อน

"เออ‼ มึงอ่ะเปล่า แต่มึงอ่ะ‼ จะรั้งเพื่อนกุไปถึงไหน?" แต่จงฮยอนก็ไม่ปล่อยให้เรื่องยืดไปมากกว่านี้

"เปล่านะจงฮยอนฮยอง...ผมแค่เจอกลางทางเลยเดินมาด้วยกันเท่านั้นเอง..." มินโฮตอบยิ้มๆด้วยเสียงนิ่งสงบ

จงฮยอนหรี่ตามอง แล้วหันมาคั้นอีกคนแทน "แน่ใจนะว่าไม่ได้ดักรอ? ว่าไง อี จินกิ‼ กูก็นึกว่ามึงไปขุดหาของขวัญทางเหนือแล้ว‼"

"เปล่าเว้ย‼ อย่าพูดได้มั้ยวะเรื่องนั้น‼ จะเข้าไปได้ยัง จะช้าเพราะมึงเนี่ยแหละ‼"

แล้วจงฮยอนก็เดินนำหน้าไปก่อน อนยูที่เดินตามไปต้อยๆโดนคนด้านหลังยื้อแขนไว้ได้

"ขอบคุณนะ ที่พยายามหาของขวัญให้ผม..." มินโฮเข้ากระซิบข้างหูพร้อมกดจมูกฝังบริเวณขมับอีกฝ่ายอย่างไม่ให้ตั้งตัว

"เอ้อ...อื้ม...."




"นี่มึงจะเข้ามาดีๆหรือให้พวกกูเอาเค้กไปปาหัวถึงที่วะจะได้เซอร์ไพรส์‼ ไอ้มินโฮ‼"




จบเถิด...


-----------------------------------------------------------------------------
 
 
Talk:
ตอนแรกชั่งใจนานมากว่าจะแต่งให้ชมฮดีมั้ย (ก๊าก) เพราะรู้สึกว่าอยากทุ่มเทให้วันที่ 14 มากกว่า
 
 
เอาเถอะ ไหนๆก็บ้าพาวแต่งแล้วนี่
ช่วยไม่ได้อ่ะเนอะ
 
 
คนเป็นเมนก็งี้~
 
 
ปล. ทากป่วย ชอบมาก‼
ปล2. ตู้ที่สูงเกินส่วนสูง ก็ชอบมาก‼
ปล3. ไอ้กบเนรคุณณณณณณณ ก๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ขำตาย
ปล4. ขอขอบคุณคณะสามบ.มา ณ ที่นี้นะคะ