[Hetalia Fanfic]: Sweet Temperature
posted on 17 Nov 2009 16:48 by felon in hetalia
เอ๊ะ.... เค้ากำลังดราม่าอยู่ มาตั้งแบบนี้จะดีเรอะ????
(เอาเถอะ... tag เราไม่สื่อถึงอะไรอยู่แล้วนี่ <<< คิดในแง่ดี)
ตอบคอมเมนท์.....
ไม่ไหว....(จะเยอะไปไหนครับพี่น้อง!!!)
ขอบคุณเพื่อนฝูงข้างตัว ที่เตือนว่าเราลืมฉายาอะไรไปบ้าง (พระเจ้า!! มันยังไม่หมด(อีกเหรอวะ!!))
เอาเถอะ ครั้งนี้มาลงฟิค เผื่ออะไรอะไรจะดีขึ้น(?)
คุณเพื่อนบางคนบอกว่าอยากเห็นรูปตอนไม่คอส..
โอ๊ววว หายากนรกเป็ดเปียกเช็ดตู้!
แต่ก็หามาได้แล้ว อย่าขโมยเอาไปใช้ หรือ อ้างอิงตามใจชอบนะคะ มันส่อถึงความไม่มีมารยาทและความเกรงใจ และไม่ให้เกียรติกันเลยค่ะ
รูปไม่อัพเดท รู้สึกว่าจะเป็น......สามสี่ห้าเดือนก่อน (ไม่รู้สินะ?)
อันนี้ตอนไปอัมพวากับเพื่อนฝูง (และตูสถุลสุด ขอบคุณมากเพื่อน...)
เฟล่อนคือขวาสุดเสื้อดำลายสี
อันนี้น้องชายถ่าย ตอนมันกำลังเห่อกล้อง....
(ทั้งสองรูปนี้แคปมาจากคอม เพราะในเครื่องไม่มีโฟโต้ฉ่อยมาย่อรูป ยังดีที่รูปผ่านการปรับมาบ้างแล้วนิดโหน่ย)
หนังหน้าโนเมคช่างบัดซบ OTL...
โอเค อ่านฟิคเหอะ...
เรื่อง Axis Powers Hetalia เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงซึ่งมีตัวละครแทนประเทศต่างๆ
ดังนั้นหากคุณอ่อนไหวกับเรื่องดังกล่าว กรุณาปิดบลอคนี้ซะนะ ^^//
(ก๊อบคำเตือนจากบลอคแนร์มาแปลงนิดหน่อย เพราะไม่ได้เก็บแพทเทิร์นไว้ และลืมแปะอยู่เรื่อย)
[Hetalia Fanfic]: Sweet Temperature
Main: USAUK
Rate: PG
___________________________________
เสียงฝีเท้าย่ำเป็นจังหวะบนทางเท้า มือสองข้างกระชับเสื้อโค้ท นัยน์ตาสีเขียวเงยมองท้องฟ้าเปิดยามค่ำคืน ต้นไม้รายทางเปลี่ยนสีสวยแม้ว่าเกือบจะไร้ใบ
ปีนี้ก็ต้องกวาดสวนกันเหนื่อยอีกแล้ว...
อยู่ๆก็ดันไปนึกถึงเรื่องเมื่อหลายปีก่อนในช่วงเดือนเดียวกันนี้ เขาจำได้ถึงภาพใบไม้กำลังเปลี่ยนสีและปลิดใบร่วงลงบนพื้นหญ้า สีน้ำตาลแดงตัดกับสีเขียวเข้ม และดวงตาสีฟ้าสดใสของคนข้างๆสะท้อนภาพเขา ริมฝีปากขยับพูดเรื่องเรื่อยเปื่อยไร้สาระ ในมือยังมีสโคนที่เขาทำส่งเข้าปากตัวเองเป็นระยะ ร่างสูงในเสื้อแจ๊คเกตสบายๆ ต่างจากเขาที่มีทั้งสเวตเตอร์และเสื้อนอกคลุมทับอีกชั้น
ถ้าปีนี้ได้เจอกันก็คงดี...
ถ้าเจ้าบ้านั่นเลิกจัดเทศกาลเป็นบ้าเป็นหลังในบ้านตัวเองได้น่ะนะ...
สภาพอากาศที่เย็นลงเรื่อยๆทำให้เขาตื่นเช้าอย่างลำบาก เดินออกไปยังสวนที่ไร้การดูแลเกือบสองอาทิตย์แล้วนึกขำ
อันที่จริง ใบไม้สีสวยเกลื่อนในสวนนี่ก็ดูดีไปอีกแบบเหมือนกันนะ
อาเธอร์ตัดสินใจดื่มชาหลังอาหารเช้าเสียหน่อย ชื่นชมใบไม้เกลื่อนกลาดพวกนี้ก่อนจะลงมือทำความสะอาดและตกแต่งสวน ยังไม่ทันที่สโคนชิ้นแรกจะเข้าปาก เสียงเอะอะก็ดังมาจากหน้าประตูบ้าน
"อาเธอร์~~~" ร่างสูงโบกไม้โบกมืออยู่หน้าบ้านเขาอย่างกับเด็กไม่มีผิด "ฉันมาหาล่ะ!"
"เรื่องนั้นไม่ต้องบอกก็ได้ เห็นๆกันอยู่เนี่ย" เจ้าบ้านว่าพลางเดินอาดๆไปเปิดประตูให้ หวนนึกเสียดายชาหลังอาหารเช้าอันเงียบสงบ...ดูท่าว่าความเงียบสงบจะหายไปเสียแล้ว...
ผู้มาเยือนเดินฉับๆไปนั่งเก้าอี้ในสวนทันทีโดยไม่รอเจ้าบ้านออกปากชวนแม้แต่นิดเดียว "โห...สวนบ้านนายนี่สุดยอดเลย..."
"ฉันกำลังจะทำความสะอาดน่ะ" อาเธอร์รีบแก้ "ก็ที่ผ่านมาฉันยุ่งๆนี่ ต้องไปติดต่อคนนู้นคนนี้เยอะแยะ"
"ถ้าวันนี้นายเลี้ยงมื้อเย็น ฉันจะช่วยนายจัดสวน โอเคนะ?"
"ไอ้ท่าทางวางก้ามนั่นมันอะไรกันหา?"ปลายนิ้วจิ้มหน้าผากอีกฝ่ายอย่างสั่งสอน "ฉันไม่เห็นจำได้เลยว่าสอนนายให้โตมาเป็นแบบนี้"
"แล้วเรื่องอะไรฉันจะต้องทำตามอย่างที่นายสอนด้วยล่ะ?"
อัลเฟรดรู้ดีว่าเมื่อไหร่ที่พูดเรื่องนี้ขึ้นมา บรรยากาศจะต้องเปลี่ยนไปในทางที่แย่ลงเสมอ แต่เขาก็อดที่จะเถียงออกมาไม่ได้ ตัวเขาเองก็พูดได้ไม่เต็มปากว่าไม่รู้สึกอะไรกับเรื่องนั้น หัวใจตัวเองยังคงเจ็บปวดอยู่เสมอแม้ว่าที่ผ่านมาจะเป็นความทรงจำที่มีค่ามากมายเพียงใด เจ้าตัวก็ได้แต่อมยิ้มและเปลี่ยนเรื่องพูดหน้าตาเฉย "เลิกนอกเรื่องได้แล้ว ฉันไปชงกาแฟมากินกับสโคนที่นายทำดีกว่า"
เจ้าของบ้านยังคงสงสัยถึงปริมาณชั้นไขมัน ไม่สิ... หรือจะเรียกว่าความหนาของชั้นผิวหนังของคนตรงหน้า ที่ถอดแจ๊คเกตออกเหลือเพียงเสื้อกล้ามมาช่วยเขาเก็บกวาดสวนอยู่ในช่วงปลายเดือนพฤศจิกาแบบนี้ ขนาดตัวเขาเองยังต้องใส่เสื้อสองสามชั้นเลยเชียวนะ
"ถ้าหิมะตกเร็วๆก็ดีสิ" ร่างสูงนั่งลงบนพื้นหญ้า ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ากำลังอู้
"ปีนี้อากาศเย็นกว่าทุกที ไม่แน่เหมือนกันนะ" อาเธอร์พูดยิ้มๆ ก้มลงจะหยิบถุงใส่เศษใบไม้ ข้อมือบางถูกรั้งให้ลงมานั่งด้านข้างอย่างไม่มีเงื่อนไข "อัลเฟรด!"
"พักหน่อย"
"แล้วเมื่อไหร่จะเสร็จ!"
"ไม่เป็นไรน่า" พูดจบก็ย้ายตัวเองมานอนหนุนตักหน้าตาเฉย
"นายก็พูดได้สิ...ไม่ใช่บ้านนายนี่" อาเธอร์ว่าพลางเบือนหน้าหนีไปอีกทาง
"พูดแบบนั้นฮีโร่อย่างฉันเสียหายนะจะบอกให้ เพราะงั้นฮีโร่อย่างฉันคนนี้จะช่วยนายเก็บกวาดสวนจนกว่ามันจะเสร็จก็แล้วกัน"
"อู้แบบนี้มันคงจะเสร็จหรอก"
"เค้าเรียกว่าพัก" อัลเฟรดแก้คำ นอนมองท้องฟ้าสีสวยกับใบหน้าของอาเธอร์
เมื่อก่อนก็เคยนอนมองท้องฟ้าโปร่งกันแบบนี้ในทุ่งหญ้ากว้าง อัลเฟรดจำไม่ได้ว่ามันสวยเท่าตอนนี้รึเปล่า แต่ที่เหมือนกันแน่ๆก็คือ...ข้างกายเขามีอาเธอร์...
"อากาศดีจัง" อาเธอร์เปรย สูดอากาศเข้าปอดลึก ก้มลงมองคนบนตัก "แต่ถ้าหนาวกว่า...นี้...อ.."
มือใหญ่ยกขึ้นเฉี่ยวแก้มนิ่ม หยิบใบไม้แห้งบนเรือนผมสีทอง "ใบไม้น่ะ"
"อัลเฟรด!"
"โอ๊ย!"
อาเธอร์ลุกพรวดพราดไม่บอกกล่าว เป็นผลให้อัลเฟรดต้องลุกขึ้นมานั่งลูบหลังหัวตัวเองป้อยๆ "อะไรอ่ะ.."
"ที่เหลือนายทำไปคนเดียวเลย! ฉันไปเตรียมมื้อกลางวันดีกว่า!" อาเธอร์ไม่ยอมเสียเวลาให้อีกฝ่ายทันมองหน้าร้อนๆ ขาเตรียมก้าวให้พ้นจากบริเวณ แต่ก็ไม่ทันอยู่ดี
"อะไรอ่ะ จะหนีกันดื้อๆงี้เลยเหรอ?" อัลเฟรดดึงขาอีกฝ่ายไว้ได้ก่อนจะยิ้มชั่วร้ายให้ "ถ้าไม่หันมาทางนี้...นายล้มลงบนตัวฉันแน่ๆ ว่าไง?"
"อะไรของนายน่ะห๊ะ!" อาเธอร์กลั้นใจ หันไปโยกหัวอีกฝ่ายอย่างหมั่นไส้
อัลเฟรดได้แต่ยิ้มขำ และก็อดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นไปแซวในระยะประชิด "หนาวมากเหรออาเธอร์?"
พูดไม่ทันจบก็ย้ายมือทั้งสองข้างโอบเอวบางไว้หลวมๆ ก่อนจะเอาข้างนึงไล้บริเวณใบหูนิ่ม
"อ...อะไร?"
"ก็หูนายแดงซะขนาดนี้..." คำพูดนิ่มๆและน้ำเสียงทุ้มลึกจงใจส่งเข้าโสตประสาทการรับฟังของเจ้าบ้านในระยะประชิด
"ช..ใช่! ฉันหนาวน่ะ! ขอเข้าไปเอาเสื้อมาใส่อีกชั้นก่อนนะ!" ไม่รู้หรอกว่าอากาศหนาวแล้วหูจะแดงหรือเปล่า แต่ก็ยังดีกว่าต้องยอมรับว่าด้วยเหตุผลอื่นก็แล้วกัน!
อัลเฟรดยืนยิ้มคนเดียวอยู่ในสวน ที่จริงแล้วอยากจะกอดเจ้าของมือเย็นซีดให้หายคิดถึง
แต่ว่านะ...
...เห็นแก่ความน่ารัก เพราะงั้นยอมให้ไปก็ได้...
สุดท้ายการทำความสะอาดสวนก็เสร็จไปได้อย่างสวยงาม ถ้าไม่นับฮีโร่ผู้เหนื่อยและหิวโหยทำให้เขาต้องเตรียมมื้อเย็นเยอะเป็นสองเท่าของปกติ ร่างสูงนอนเปลี้ยอยู่บนโซฟาหน้าเตาผิงทำให้คนเห็นยกยิ้มขึ้นมานิดๆแบบเอ็นดู
"ไปอาบน้ำซะไป อยู่ในเสื้อกล้ามตัวเดียวแบบนั้น เดี๋ยวก็ได้เป็นหวัดหรอก"
"ไม่เป็นไร ฮีโร่ไม่เป็นหวัด"
"ฮีโร่เป็นบ้าน่ะสิ" อาเธอร์ส่งเสียงดุ โยนผ้าขนหนูสำรองใส่หน้าฮีโร่นอนอืด "ถ้านายเป็นหวัดตอนนี้ก็ต้องมาอยู่บ้านฉันยาวเลยน่ะสิ ไม่เอาด้วยหรอกนะ"
"อย่าห่วง ต่อให้เป็นหวัดที่บ้าน ฉันก็จะมาหานายมานอนป่วยบ้านนาย"
"โห..ฮีโร่หรือภาระไม่ทราบ?" อาเธอร์ทำหน้าเหม็นเบื่อ ก่อนจะดันตัวคนขี้เกียจให้ไปอาบน้ำก่อนที่จะโอ้เอ้ไปมากกว่านี้
น่าแปลก...ทั้งๆที่อุณหภูมิดิ่งลงราวหุ้นตก เขากลับรู้สึกอุ่นยังไงชอบกล...
ทั้งที่เมื่อคืนนาวจนต้องพึ่งเสื้อโค้ทนอน อีกทั้งเร่งเตาผิง ยังไม่อุ่นเท่านี้เลยด้วยซ้ำ
บรรยากาศเงียบสงบเวิ้งว้างในฤดูเข้าหน้าหนาวของปีที่ผ่านๆมาหายไปราวกับไม่เคยมีมาก่อน
แม้ไม่อยากจะยอมรับสักเท่าไหร่ แต่ก็ดีแล้วที่เจ้านั่นมา...
ส่วนสาเหตุของความอุ่นในร่างกายนี้ ขอไม่คิดถึงมันก็แล้วกัน...
"นี่..." เสียงเรียกทำให้เจ้าบ้านหันไปมอง
ร่างสูงหัวกระเซิงยืนอยู่ด้านหลังของเขาแทนที่จะแยกไปยังห้องนอนของตัวเอง อาเธอร์ยกมือขึ้นปัดๆผมให้มันพอเป็นทรงโดยการเขย่งเท้าสุดปลาย
"ถ้าหิมะตกเมื่อไหร่ จะมาหาอีกนะ"
"เจ้าบ้า! นายไม่มีอะไรอย่างอื่นทำนอกจากมากวนใจฉันรึไง?"
"อยากปาหิมะ"
"นี่อัลเฟรด! ฟังคนอื่นพูดบ้างอะไรบ้างนะ!"
ความอุ่นแนบผิวหนัง แขนแข็งแรงสองข้างประคองเอวบางเข้าประชิด อาเธอร์รู้สึกเหมือนเครื่องรวนโดยเฉพาะระบบประมวลผล ในหัวเขาว่างเปล่าทั้งที่เสียงจากช่องอกกระหน่ำราวงานเทศกาล มืออยากจะผลักออก แต่แขนที่แนบลำตัวเขาไม่ยอมขยับเขยื้อน ร่างกายโอนไปทางอีกฝ่ายอย่างห้ามไม่ได้
ภายในวงแขนนี้...อบอุ่นเหลือเกิน...
ไม่เป็นไรหรอก ในเมื่อเหตุผลที่ใช้รองรับความสับสนนี้จะเป็นแค่คำว่า 'เพราะว่ามันอุ่นดีเท่านั้นแหละ!'
"อ...อัลเฟรด..." อาเธอร์ยังคงมึนงงในอ้อมกอด ทั้งอีกฝ่ายก็นิ่งเสียจนเขานึกสงสัยว่าแอบยืนหลับหรือเปล่า
"นอนด้วย"
"ห๊ะ?"
"นอนด้วย" วงแขนกระชับแน่นขึ้นอีก "ฉันหนาว"
คนหนาวบ้าอะไรเสื้อชุดนอนบางท้าฤดูแบบนี้ และคนหนาวบ้าอะไรตัวอุ่นได้ถึงขนาดนี้!
สุดท้ายแบบท้ายจริงๆ อาเธอร์ก็โดนลากเข้าห้องนอนตัวเองโดยที่อัลเฟรดไม่ยอมคลายอ้อมกอด เดินไปที่เตียงว่าลำบากแล้ว แต่ต้องห่มผ้าเองทั้งๆที่โดนกอดอยู่แบบนี้แถมยังต้องห่มเผื่อคนข้างๆด้วยเนี่ยมันช่างลำบากสิ้นดี
เอาเถอะ...เพราะว่ามันอุ่นดีหรอกน่า!
+ END +
Talk:
เพราะว่าเข้าหน้าหนาว เลยแต่ง ตอนแรกว่าจะเอาช่วงธ.ค. แต่ช่วงนั้นเป็นสเปนโรมาโนดีกว่า (ฮา)
เป็นการแต่งที่ไม่อิงอะไรทั้งสิ้นนอกจากฤดูกาล อ่านดูขำๆนะคะ
เหมือนไม่ได้แต่งฟิคนานมาก (เออ นานจริงๆ)
ทำให้หัวฝืดไปเยอะพอดู... แถมไร้ความคิดสร้างสรรค์แล้วด้วย ฮืออออออออ
